Blue Valentine: do amor ao tedio hai só un paso

Blue Valentine‘Blue Valentine’ é un filme de (des)amor indie: atmosferas en tons pálidos, protagonistas tocando ukeleles e premios en Sundance son suficientes reclamos para que calquera disquerredactora se sinta obrigada a ver un filme. Se a iso lle sumamos que en España se levaba dous anos esperando pola estrea, e que en moitas críticas se comparaba con ‘Dous na carreteira’, poderedes intuír que acudín ao cine con toda a miña ilusión. Ese foi, quizais, o meu error.

Porque ‘Blue Valentine’ non é ningún desastre, pero non deixa de ser un filme mediocre. Cansados de historias de amor onde se comen perdices, apetece ver algo un pouco máis realista. ‘Blue Valentine’ o é. As primeiras escenas sitúannos no medio dunha parella que todo parece indicar que non se soporta demasiado. Non hai un conflito determinado porque eles son o único problema. Aparece unha Cindy (Michele Williams) sen sorriso, sen arranxar, sen ganas, co xesto exasperado en canto escoita falar a Dean. Aparece un Dean (Ryan Gosling) inseguro, necesitado, tenro pero inútil, incapaz de deixar de agoniar a Cindy. O primeiro problema do filme é que  enseguida calamos como é el, o entendemos incluso,  pero o personaxe dela constrúese sen meco, está debuxada por enriba, e polo tanto, non resulta consistente (a pesares de que a actuación de  Williams pareceume fantástica -e iso non é fácil cando a túa personaxe non está ben construída-).

A partir de ese presente de fastío viaxamos acertadamente ao pasado esplendoroso de brillo nos ollos. Coñecemos un pouco máis as personaxes, asistimos aos seus primeiros encontros, descubrimos que o que hoxe é tedio foi entusiasmo nalgún momento. Pero un entusiasmo manierista que tampouco acaba de resultar demasiado emocionante. O filme é realista, si, pero non moi verosímil. Asisto ao comezo do seu amor totalmente impertérrita, a excepción dun baile fantástico de Cindy, que me fai valorar un pouco a súa relación.

Non quero ser inxusta co filme só porque alguén o comparou con outro moito mellor: ten moitos acertos. As interpretacións son estupendas, a proposta formal (planos secuencia, cores grises…) é atractiva e permite unha distancia necesaria para non caer no melodramático, o argumento explora un fracaso cotiá e facilmente recoñecible, e sen embargo, o filme non deixa de estar baleiro. Da a sensación de que Derek Clanfrance coñece a tese: que do amor ao tedio hai un só paso, pero non sabe como desenvolvela. De aí que todo quede un pouco superficial querendo ser súper profundo.

Shares

    2 comentarios

    Deixa unha resposta

    O teu enderezo electrónico non se publicará