E a Cidade da Cultura era unha romería

“Déixame subir pola costa… Por favor”

“Nada diso, que despois non es capaz de baixala”.

“Pero que dis mamá? Que eu despois… eu despois baixo a rolos!”. Non sabemos se ao final a nai do neno implorante lle deixou subir ao rapaz a costa (moi empinada… tanto que un letreiro avisa a navegantes de que hai “risco de caídas”) pero o que si é certo, e si sabemos gracias a un bo anaco de observación, é que a costa da Cidade da Cultura é un dos grandes hits do macrocomplexo do Gaiás.

Mentres políticos, ditadores de opinión e un longo etcétera de persoeiros debaten, rifan e se preguntan que meter na magna (e carísima…) obra, o pobo xa lle encontrou uso e gozo. Ir ao santiagués monte Gaiás, onde está asentada a tan levada e traída Cidade da Cultura, un sábado (e un sábado de abril, cando aínda é unha impactante novidade) é case coma ir de romería. Familias, avoas galegas vestidas de domingo que se preguntan con que encherán todos eses estantes baleiros, nenos (moitos nenos…), un can deses tan trendy coma o que é imaxe de Dolores Promesas… Na Biblioteca de Galicia un dueto toca jazz e o heteroxéneo público quédase un anaco a escoitar, sorprendido.

“Todos os sábados e todos os domingos hai música”, explica o garda de seguridade, que amablemente tamén busca os folletos que precises e non encontres.

Mentres, iso si, na biblioteca de Galicia a xente que escoita a música analiza con ollos severos a obra. “Todo isto está feito de pladur, todiño”, explican por un lado. Ao carón do neno implorante con grandes plans para baixar a costa, alguén comenta que tódalas mesas e tódolos acabados de madeira non son máis que contrachapado.

Fóra da biblioteca non hai moito que ver: porque ao macrocomplexo de Gaiás o que lle falta é, sobre todo, contido. (E contido interesante) Mentres non o traen e as hordas de intelectuais toman un complexo, as familias e sobre todo os nenos xa descubriron o seu potencial. A explanada principal é perfecta para xogar con patinete. Un, dous e ata tres podían contarse sen esforzarse moito por encontralos.

Senón, claro está, sempre queda a costa. O de baixar a rolos é unha realidade non vista posiblemente aínda e difícil de conseguir (a pedra parece bastante dura). O de subir ata o punto máis alto é unha parada obrigada para tódolos visitantes: As vistas de Santiago dende o alto están bastante ben… pero o mellor é a sensación de estar subindo alto, moi alto, por un lugar que non deixa de ser un tellado.

Os nenos xa o entenderon. E polo de agora eles e as doces avoíñas galegas teñen tomado o complexo.

Fotos | disquecool

Shares

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará